5 rok zaczęty. Straszne, zaraz do roboty trza będzie iść, zupełnie jak niejaka mardua. Która notabene jest już wielkim doktorem i nawet nie ma czasu się spotkać ze mną. Ale nie o tym.
Różne zawirowania ostatnio i to nie tylko helikopter poalkoholowy. Mieszkaniowe, pseudomiłosne i inne takie tam. Ale nie o tym.
Zajęcia ciekawe, nie powiem, tylko uczyć się już strasznie nie chce. Na razie laba, biba i opierdalanie się. Ale też nie o tym.
Wakacje minęły, zwyczajowo już za szybko. Co się bawiłem to moje. Ale też i nie o tym.
Ostatnie dni słońca, szykować kurtki.
I wyszła taka notka z dupy i o niczym.
Nadchodzi upragniony egzamin. 'Upragniony', bo chyba nikt nie ma ochoty na zmierzenie się z farmakologią. Upragniony, bo ostatni w sesji. Przynajmniej, jeśli chodzi o czerwcową.
Hektolitry kawy, głodzenie się, niedosypianie: na efekty nie trzeba było czekać, z lustra spogląda na mnie morda zombi i straszy za każdym razem jak pójdę do łazienki. W poniedziałek muszę ocucić swoje zwłoki na egzamin, który odbędzie się o uroczej godzinie ósmej kurwa rano. Jeszcze nie wiem jak to zrobię, przecież sygnał budzika zwyczajnie zignoruję.
Temperatura średnia zdecydowanie się podwyższyła. Najlepszym na to dowodem jest zmieniająca się atmosfera w środkach komunikacji publicznej, w moim przypadku w tramwajach. Gęstnieje z dnia na dzień, intensyfikując się w godzinach popołudniowych. Organoleptyka dostarcza wrażeń iście masakrycznych.
***
Atmosfera na uczelni również gęstnieje. Najlepiej wyczuwalne w moim otoczeniu jest ogólne wyjebanie na wszystko, w myśl zdobywającego coraz większą ilość wyznawców ruchu studenckiego "miej wyjebane, a będzie ci dane". Im bliżej sesji, tym bardziej. Nie jest to zbyt korzystne rokowniczo. Niemniej poza naszą małą autonomią klimaty zupełnie inne. Nastroje lękowe, nastroje depresyjne, nastroje prawie samobójcze. Prozac na chęć życia.
Czyt. Krystyna Cz.
